Odna

O, çözülen hayatı sevmişti,

akan suyun ve azalan ağırlığın,

hasret ve açlıkla dolu seyrelen yaşamın,

yollarında yürümüştü dokunana değin.

O, yalnızca başka bir şey haline gelen,

şehvetli ve sonu olan şeylere ilgi duymuştu.

İçmek için ağzı öpülesi can sularında,

bir açgözlü gibi sakındığı kaynağında,

sarhoş edici yok oluşlarında yüzmüştü.

Onun arzuları birden bire vücudundan gitmiş,

derinin altındaki ve damarlarındaki her şey kurumuştu.

Hareketsiz ve cılız vücudu her şeye yabancı gibiydi.

Ölüme değil, varlığa değil;

arzunun nihai aldatmacasına inanırdı.

Onu beklerdi, onu isterdi.

Çarpık Şiir, Kim "İç"in?

Kavuşmalar içindi mesafeler,

bir başlangıcın yolculuğunda,

engeller ve mertebeler,

elverişsizlikle bezenmiş çizgiler,

sınırların ötesinde tezahürler,

hiçbiri son bulmadı!

Yokluk içindi hüzünler,

Umutlu düşlerin kırıklıklarında,

Bilenmiş olanın kararlılığında,

Karar içindi kayıtsızlık sözcükleri

Belirsizlik içindi;

diyarında yaşadın can akordumun.

Yalnızlık biçilmiş bir pay,

muhakemenin hazin kutsallığında,

gerçeği katletmek yalanlara mahsus.

Her şeyin sonunda buluyor seni,

alıyor kollarına doğmuş bir yavru gibi.

Çarpık önsezi için,

Nice hurafeler için,

inanç çarmıhına germek

beni ve seni 

bir ihtiras için,

bilmezdin dileklerim bir umma için.

Bugün senin için hiçbir anım yok.

Bir Diyarın Sonsuz Seremonisi

Açılmasını beklemek,

sadece düşlerde saklanan,

bir dileğin sinesinde,

sarmak iç'imde,

bir ilmek için bilmek

ve bilemek seni 

yahut bizi.

İçin içimde içkin,

içim içinde içkin,

bilirim ve biliriz'ler için

Hisler dediğin yekpare

bir gözyaşı gibi dökülmekte,

nasıl bu kadar canlı kalır,

lisana dökülmeyen?

Sen bulutlar üstündeyken,

yerde yeşil küser miydi,

hiç kavuşamayacak olan

yer ve gök için?

Denizin çekildiği odanın içinde

son kapının ardında bekleyenleri,

mırıldanır İlhan,

yalnızca o anlasa da...

*Başka diyarlarda yaşatacağım,

bu ihtirasın seremonisini...*