-

Büyük gece gitmiş, karanlığı da

ve açık yüreği yalınlıkla dökülürken,

kapalıydı nice insan, renksizlikle renklenmiş,

birisi flu iken.

Hisleri yekpare peydahlanmamış bir tanrı şair vardı.

yazılar için yaşayan ve ölümü bilmeyen.

Yürüdüğünde üzerinde kavurucu sıcağıyla,

bastığı toprakta yeşili soldurmak istemeyen.

Melankolinin çeperinde bir yankı ezeli,

oysa o hiç bilmezdi onun için hislerini,

istençleri varlığını tahrip etmişti şairin,

acılarında yorgun şafağın, ruhunun.

Güneşi hiç canlanmıyor, havayı da soluyamıyor.

tanıyamıyor dünyası şairi, oysa bir zamanlar

gözlerini çevirmesi yeterdi.

Dudaklarında denizinin tuzu,

damağında hissetmiyor tadını,

yazgısına daima razıydı, ölü denizinin.

Onu hiçbir zaman göremeyeceği gibi.