-

Eyleme dökülemeyen kelimelerin

tezahüründe kayıp belleğim.

Bir arayış neticesinde rasgeldim.

Yitik yılların katranında demlendim.

Şimdi yoksunluk dizelerinden,

sadece arta kalan anılarımdır,

nice görsel şölenlerinde,

keyiflerce çayırlarında dolaştım.

Düşüncelerin sükut tahlilinde,

ağzı öpülesi ise huzur,

insan kanıp uymalı buna,

dudaklardan damlayan baldıran dahi olsa...

Can'sız

Özün özden başka kimsesi yoktur der

şair, özden yoksun.

Pınarlarında gezerdi oysa kimi zaman

el yordamıyla arardı kimliğini.

Yarınlar bugün için bile uzak,

yoldan geçen hangi yüze takılsa,

çelme içindedir gözleri, yüksünür

bir umut için Pavese'den demlenirdi.

Ufka ne zaman baksa,

yüzü gülerdi yaşamın şafağında

puslu havada tan ağarırken,

yaşam tenindeki nem gibi 

ya da güneş gibi 

bir var olan, bir yok olan.

Renksiz günlerin devran denizinde,

Gecesi de solgunlaşırsa şairin,

Renkli tabiatlardayken nicedir,

Seyrelen zamanın içinde

Ölü yüzleri gördüğünde

Bilir miydi kendisi gibi sanılan gözler için

yozlaştığını, kalbinin?

-

Onunla aramda azalan uzaklık değil,

bir zamandı çağ ötelerinden,

kifayetsiz düsturların aşklarında bir tını,

esirgeyen bu kulaklarımdaki,

bir sesin rüzgarında "sonlu" diyarının.

Ben derim ki kıyılarda dinlenir,

bir sezgi yeli eser tenime,

dalgaların hırçın sinesine nasıl

ama nasıl çekilirse yüreğim,

yok olan ve

tekrar dolan bir havza gibi  

taşar duygu sellerim.

İçimin gözyaşları gizli bir deniz,

kuruyacağını bilir düş,

bilinçsizce aksa da

artık canı kesiktir,

çünkü bilirsin;

solmaya yüz tutmuşlar için,

ölmek yeğdir.

Zehir

Zehir

nasıl organizma için öldürücü bir maddeyse,

zehir,

kelimelerden saçan şarapnel parçaları gibiyse,

zehir,

damarlarımda peydah olmak için,

yeni yollar sürmek isteyen can alıcı yolcuysa,

zehir,

zerklerin sebeplerine karışmış nedenlerse,

zehir,

içimden dışarı çıkarmak istiyorsa seni,

Zehirdir bilinen içimdeki.

Delicesine tutulup bir yandan da atmaya çalıştığım,

aradığım ve belki de taşıdığım,

dudaklarımda alaycı bir gülümseme,

zehrinin can veren büyüsünde,

canımın aradığı bir ses miydi panzehir,

ya da dudaklarımda çırpınan bir yaban çiçeği?

Ayn

Mutlak bakışın ertesinde,

hiç istemedim,

onları görmemeyi,

dile getiremedim,

kapandı ihtişamın tortusunda

buğulu gözlerim.

Bir kıvılcım olsa idi,

razıydım yanmaya,

ateşinde gözlerinin.

B.T İthafen

Güzeldin,

güzeldin ama başka dünyadaydın,

yabanıl otların içinde,

kapana kısılmış bir çiçek,

gönül derelerinde bir balık,

belki de ufkun içinde birlik dileklerin.

Safi merhametin, bilmediğin,

masumluğun keskin bir sızı

yüreğimde nihai yankısı

ve belki de vicdanımın zaafı.

Görüyorum seni,

daha büyüyeceksin çocuğum,

güzelliğin güneşlerce açılacak,

daha yeşereceksin çocuğum,

dünya gözlerinde görünecek.

Her zaman aklımda kalacaksın,

yitirilmemişçesine saklı,

düşlediğim ne ise senin için,

düşleyemediklerim bana küfredecek,

çünkü sen de yeşildin,

benim hiçbir zaman yeşertemeyeceğim...

Yeşil Tanrı

Yanlış olanakların üzerindeydi düşünceler,

bilmiyordum kanın ve hissin akacağı yeri,

seçeneksizlik kalbe aitse şayet,

sen benim ihtirasımın yüceliğinde yıllarca beklettiğim

ve bekleyen sen.

Sabahlarım epeydir güncelerden uzak,

yine çıkacağım insanlar içine,

içkinsiz bakınmaya, yüzlerine,

aramak seni ve belki de senin gibi olanlar için,

yaşayacağım elbet, yaşatacağım ukdemi. 

Bilmiyordun bir zamanlar sessiz çocuğu,

ortaya çıkaran kendi içinden,

bir kadın, yeşillerin efendisi,

Bilmiyordu,

yeşertti beni uzun yılların kuraklığından,

şimdi o kuraklık, hiç olmamış gibi.

Bilmiyordu,

uyandırdı beni uzun yılların yalnızlığından,

Şimdi o yalnızlık, hiç olmamış gibi.