-

Eyleme dökülemeyen kelimelerin

tezahüründe kayıp belleğim.

Bir arayış neticesinde rasgeldim.

Yitik yılların katranında demlendim.

Şimdi yoksunluk dizelerinden,

sadece arta kalan anılarımdır,

nice görsel şölenlerinde,

keyiflerce çayırlarında dolaştım.

Düşüncelerin sükut tahlilinde,

ağzı öpülesi ise huzur,

insan kanıp uymalı buna,

dudaklardan damlayan baldıran dahi olsa...

Can'sız

Özün özden başka kimsesi yoktur der

şair, özden yoksun.

Pınarlarında gezerdi oysa kimi zaman

el yordamıyla arardı kimliğini.

Yarınlar bugün için bile uzak,

yoldan geçen hangi yüze takılsa,

çelme içindedir gözleri, yüksünür

bir umut için Pavese'den demlenirdi.

Ufka ne zaman baksa,

yüzü gülerdi yaşamın şafağında

puslu havada tan ağarırken,

yaşam tenindeki nem gibi 

ya da güneş gibi 

bir var olan, bir yok olan.

Renksiz günlerin devran denizinde,

Gecesi de solgunlaşırsa şairin,

Renkli tabiatlardayken nicedir,

Seyrelen zamanın içinde

Ölü yüzleri gördüğünde

Bilir miydi kendisi gibi sanılan gözler için

yozlaştığını, kalbinin?

-

Onunla aramda azalan uzaklık değil,

bir zamandı çağ ötelerinden,

kifayetsiz düsturların aşklarında bir tını,

esirgeyen bu kulaklarımdaki,

bir sesin rüzgarında "sonlu" diyarının.

Ben derim ki kıyılarda dinlenir,

bir sezgi yeli eser tenime,

dalgaların hırçın sinesine nasıl

ama nasıl çekilirse yüreğim,

yok olan ve

tekrar dolan bir havza gibi  

taşar duygu sellerim.

İçimin gözyaşları gizli bir deniz,

kuruyacağını bilir düş,

bilinçsizce aksa da

artık canı kesiktir,

çünkü bilirsin;

solmaya yüz tutmuşlar için,

ölmek yeğdir.

Zehir

Zehir

nasıl organizma için öldürücü bir maddeyse,

zehir,

kelimelerden saçan şarapnel parçaları gibiyse,

zehir,

damarlarımda peydah olmak için,

yeni yollar sürmek isteyen can alıcı yolcuysa,

zehir,

zerklerin sebeplerine karışmış nedenlerse,

zehir,

içimden dışarı çıkarmak istiyorsa seni,

Zehirdir bilinen içimdeki.

Delicesine tutulup bir yandan da atmaya çalıştığım,

aradığım ve belki de taşıdığım,

dudaklarımda alaycı bir gülümseme,

zehrinin can veren büyüsünde,

canımın aradığı bir ses miydi panzehir,

ya da dudaklarımda çırpınan bir yaban çiçeği?

Ayn

Mutlak bakışın ertesinde,

hiç istemedim,

onları görmemeyi,

dile getiremedim,

kapandı ihtişamın tortusunda

buğulu gözlerim.

Bir kıvılcım olsa idi,

razıydım yanmaya,

ateşinde gözlerinin.

B.T İthafen

Güzeldin,

güzeldin ama başka dünyadaydın,

yabanıl otların içinde,

kapana kısılmış bir çiçek,

gönül derelerinde bir balık,

belki de ufkun içinde birlik dileklerin.

Safi merhametin, bilmediğin,

masumluğun keskin bir sızı

yüreğimde nihai yankısı

ve belki de vicdanımın zaafı.

Görüyorum seni,

daha büyüyeceksin çocuğum,

güzelliğin güneşlerce açılacak,

daha yeşereceksin çocuğum,

dünya gözlerinde görünecek.

Her zaman aklımda kalacaksın,

yitirilmemişçesine saklı,

düşlediğim ne ise senin için,

düşleyemediklerim bana küfredecek,

çünkü sen de yeşildin,

benim hiçbir zaman yeşertemeyeceğim...

Yeşil Tanrı

Yanlış olanakların üzerindeydi düşünceler,

bilmiyordum kanın ve hissin akacağı yeri,

seçeneksizlik kalbe aitse şayet,

sen benim ihtirasımın yüceliğinde yıllarca beklettiğim

ve bekleyen sen.

Sabahlarım epeydir güncelerden uzak,

yine çıkacağım insanlar içine,

içkinsiz bakınmaya, yüzlerine,

aramak seni ve belki de senin gibi olanlar için,

yaşayacağım elbet, yaşatacağım ukdemi. 

Bilmiyordun bir zamanlar sessiz çocuğu,

ortaya çıkaran kendi içinden,

bir kadın, yeşillerin efendisi,

Bilmiyordu,

yeşertti beni uzun yılların kuraklığından,

şimdi o kuraklık, hiç olmamış gibi.

Bilmiyordu,

uyandırdı beni uzun yılların yalnızlığından,

Şimdi o yalnızlık, hiç olmamış gibi.

Her Şey Gözlerde Ölür

İhtiras ölür,
ölür cam gözlerde,
damla damla düşerse toprağa
yahut bir beden üstüne
muğlak düşünceler taşırsa,
tanımlamalar uzaksa,
saat çok geçkinse 
Özlem ölür,
ölür mozaik gözlerde
candan ve kandan
görmek istediğin flu ise 
parçalar birleşmezse
soyut, somuttan beslenirse
Hüzün ölür,
ölür buğulu gözlerde
kavuşma mesafelerinde
dizler bitmeyen yol için
paslı çarklara dönüşmüşse
kırılır dilenen hüzün için
Yokluk ölür,
ölür kof gözlerde
tepkisiz görünümler,
boşluk için elverişliyse
buna kapılmalı insan,
hissiz devinimsizliğe.
Yaşam ölür,
ölür yeşil gözlerde,
her şey için
hiçbir şey kabulse
yeşerten toprak  
kavrulmak için
içkince aşklar beslemişse,
ölüm tek gerçekse
ölüm de ölür gözlerde.

Yitik Şair

Büyük gece gitmiş, karanlığı da

ve açık yüreği yalınlıkla dökülürken,

kapalıydı nice insan, renksizlikle renklenmiş,

birisi flu iken.

Hisleri yekpare peydahlanmamış bir tanrı şair vardı.

yazılar için yaşayan ve ölümü bilmeyen.

Yürüdüğünde üzerinde kavurucu sıcağıyla,

bastığı toprakta yeşili soldurmak istemeyen.

Melankolinin çeperinde bir yankı ezeli,

oysa o hiç bilmezdi onun için hislerini,

istençleri varlığını tahrip etmişti şairin,

acılarında yorgun şafağın, ruhunun.

Güneşi hiç canlanmıyor, havayı da soluyamıyor.

tanıyamıyor dünyası şairi, oysa bir zamanlar

gözlerini çevirmesi yeterdi.

Dudaklarında denizinin tuzu,

damağında hissetmiyor tadını,

yazgısına daima razıydı, ölü denizinin.

Onu hiçbir zaman göremeyeceği gibi.

Odna

O, çözülen hayatı sevmişti,

akan suyun ve azalan ağırlığın,

hasret ve açlıkla dolu seyrelen yaşamın,

yollarında yürümüştü dokunana değin.

O, yalnızca başka bir şey haline gelen,

şehvetli ve sonu olan şeylere ilgi duymuştu.

İçmek için ağzı öpülesi can sularında,

bir açgözlü gibi sakındığı kaynağında,

sarhoş edici yok oluşlarında yüzmüştü.

Onun arzuları birden bire vücudundan gitmiş,

derinin altındaki ve damarlarındaki her şey kurumuştu.

Hareketsiz ve cılız vücudu her şeye yabancı gibiydi.

Ölüme değil, varlığa değil;

arzunun nihai aldatmacasına inanırdı.

Onu beklerdi, onu isterdi.

Çarpık Şiir, Kim "İç"in?

Kavuşmalar içindi mesafeler,

bir başlangıcın yolculuğunda,

engeller ve mertebeler,

elverişsizlikle bezenmiş çizgiler,

sınırların ötesinde tezahürler,

hiçbiri son bulmadı!

Yokluk içindi hüzünler,

Umutlu düşlerin kırıklıklarında,

Bilenmiş olanın kararlılığında,

Karar içindi kayıtsızlık sözcükleri

Belirsizlik içindi;

diyarında yaşadın can akordumun.

Yalnızlık biçilmiş bir pay,

muhakemenin hazin kutsallığında,

gerçeği katletmek yalanlara mahsus.

Her şeyin sonunda buluyor seni,

alıyor kollarına doğmuş bir yavru gibi.

Çarpık önsezi için,

Nice hurafeler için,

inanç çarmıhına germek

beni ve seni 

bir ihtiras için,

bilmezdin dileklerim bir umma için.

Bugün senin için hiçbir anım yok.

Bir Diyarın Sonsuz Seremonisi

Açılmasını beklemek,

sadece düşlerde saklanan,

bir dileğin sinesinde,

sarmak iç'imde,

bir ilmek için bilmek

ve bilemek seni 

yahut bizi.

İçin içimde içkin,

içim içinde içkin,

bilirim ve biliriz'ler için

Hisler dediğin yekpare

bir gözyaşı gibi dökülmekte,

nasıl bu kadar canlı kalır,

lisana dökülmeyen?

Sen bulutlar üstündeyken,

yerde yeşil küser miydi,

hiç kavuşamayacak olan

yer ve gök için?

Denizin çekildiği odanın içinde

son kapının ardında bekleyenleri,

mırıldanır İlhan,

yalnızca o anlasa da...

*Başka diyarlarda yaşatacağım,

bu ihtirasın seremonisini...*

Çağ'sızı

Başka bir çağın içindeydi,

kimliksiz bir oğlan,

güncelerden esinlenmiş gibi,

anlamaya çalışırdı yeryüzünde olan biteni.

Düşünceler tutarsız, inayet tutarsız,

her adımda farkındalık yalınlığında,

doğan marazlardan nem kapardı,

daima avuçlarının içine kusardı.

Müphemliğin sarmalında cenk ederken,

hangi insan çabalardı yazgısı için?

İçindeki denizi boğulana kadar içerdi,

Sadece kendi giyotinini bilerdi.

Sürçülisan kanında fokurdayacak,

Yalnızca yazılar ve birkaç şiir için yaşayacak,

müsveddelerden daima zevk alacak.

Yaratmak için yalnız mahsusluk yapacak.

İhya dolu söylem esintileri tenine değecek,

hakikat için niceler dileyecek.

Kara saçları zaman için seyrelecek,

gözleri bir fer için zindan eyleyecek.

Keskin yoksunluk için çırpınacak,

son için başlangıca varacak,

yaşam için kalbini adak ağacına asacak,

sessizlik ve ıssızlıklarla,

bir keşişin kehaneti ile can bulacak.

Varoluşunu sadece kendine saklayacak.

İç Yolsuzu

Tekrarlayışların kinayeli tekerrüründe,

bir biçimdir insan sürekli çember içinde,

kendi içine kusar sürekli dizelerinde,

bir başlangıcın umutlu ertelerinde,

tükenmişlere özgüdür bu uğurda yaşam,

nice sevinçlerin bağrında atan.

Avucunda tutuyorsa ölümü suret,

tanıklar her daim körse şayet,

insan inanmamalı bunca yüke,

hislerin hissizlikle perçinleşmesine,

camdan bir kalbin katledilişine!

Tanrının yedi dağına sığmadı mı insan acep?

Sürüklenir durur dünya diyarında,

arar bir başınalıkla yazgısını,

yaşamın sunduğu el yordamıyla.

Cennet bahçesine sığmadı mı insan acep?

Her çeşit düşün düşkünlüğünde,

elma mıdır kaderi bir Paris gibi

ya da bir Adem gibi?

-

Tanımlıyorum ölümü,

bir sonun başlangıcıysa şayet,

başlangıçların umutsuz ertelerinde,

hep ölümlülerdir yenik düşen.

Yollarınca eskittiğin

dünyaya bir serzeniş iken yükün

şimdi kamburlaştırdığı ağaç değil,

mutlak surettir seni büken.

Yaşam kazanlarında fokurdayan

tohumun çatlağında ziftler akan

çemberin kendini yediği,

kabullenişin sonsuz döngüsü!

Şimdi tanımlıyorum ölümü,

zamansızlığın zamanında

yegane istirahattir,

göz kapaklarına mıhlanan.

-

Sen de sevgisin,

akan kanının,

bir su gibidir, candan

başka hiçbir şey değil.

Sen de sevgisin,

İçin için açan berfin gibi,

Beyazlığın şeffaflıktan,

başka hiçbir şey değil.

Sen de sevgisin,

bir yaşam gibi,

yeşilin bağrında atan...

Bir gün görür müyüm, yaşamı?

Yoksa gözlerin midir,

yaşamın ışığı?

-

Tatsız elverişlerden arta kalan bir yaşam.
O ki düşüneceğin mısralarda sayıkladığın, uyuya kaldığın
zihin denen bir ipin üzerinde, cambazca soytarılığın,
seni bitmek bilmeyen sarp yollarda yenik düşürdü.

Yattığın yatağındaki parmaksız zindanın,

seni daima bir bataklık kisvesinde içine çekmekte ve

sen her defasında ne zaman doğrulmaya olanak tanısan,

ensende bir nefes gibi sonsuz suçlama.

Hapis ertelerin, küstahça umutların, sayıklananın

Gecelerce istişare ettiğin etajerin cansızlığında aradın,

belleğinde yankılanan bir sesin düşünü.

Artık gecelerce ışığın katledilişi yansıyan duvarında,

sen çocukluğunda oynadığın gibi saflık tortunda ne kaldıysa,

gölgen bir canavardı her seferinde seni boğan,

şimdi yetişkinliğinde seni bir cambaz gibi oynatan...

Başka Bir Deniz

Enrico'dur denizle açılan,
güvertesinde serinlerken,
kalbindeki alaboralarla kucaklaşan,
batışın ertesinde bir albatrosa sarılan.

Tek akrabası sinsi gölgesi,
İçgüdü daima ensesindedir,
Sessizlikleri sirenlere karışır,
çatışmaları daima sonuçsuz kalır.

Kıyıya yanaştığında; orada,

Coruna'da yalnız evidir,
eşi dostuyla kalabalıklaşan,
içindeki denizi gibi,

bir ömür yalnızlığını taşıyan.

İthafen IV

Dün bütün gün seni bekledim,

gelmeyeceğini söylemişlerdi.

Halbuki tam bir tatil havasıydı,

palto bile giymeme gerek kalmamıştı.

Gördüğümde onu,

gözlerimdeki damlalar,

soğuk toprağa karıştı.

bana bahşedilen yağıyor,

gerçekten sen miydin?

Kasvetli ve bulutlu gökyüzü,

içindeki maviyi bize açar mıydı,

yahut içimdeki denizin,

mavi koyuluğuna karışır mıydı?

Dünyanda bana ölüm yok,

ve ben, kalbinin ağını çekenlerden biriyim;

ölümsüzlük geçip giderken,

ben senin evinde yaşıyorum.

Şimdi bize bahşettiği yağmur yağıyor

ve saat çok geç oldu.

Sözcüklerim seni yakalayamaz,

ellerim silip paklayamaz...

                                                                    A.T ithafen...

İsimsiz*

Söylemlerin değildi hislerimin ortasına
yelkenler açan,
varlığındı rüzgarları yaratan.
Esenlik dileyen gözlerin,
nasıl da ağlardı kara toprağa?

Göçüp gittin bilinmezliğe,
dizginleri bıraktın elemlere,
ölene değin sürdüler,
senden arta kalan fotoğrafı
gözlerime.

Şimdi olsaydın yanımda,
nasıl da okşardım saçlarını,
bedeninin gidişi değil de,
sonsuza dek;
sesinin gidişi miydi kulaklarımdaki?
Sahi,
seni nasıl kaybettim...