Özün özden başka kimsesi yoktur der
şair, özden yoksun.
Pınarlarında gezerdi oysa kimi zaman
el yordamıyla arardı kimliğini.
Yarınlar bugün için bile uzak,
yoldan geçen hangi yüze takılsa,
çelme içindedir gözleri, yüksünür
bir umut için Pavese'den demlenirdi.
Ufka ne zaman baksa,
yüzü gülerdi yaşamın şafağında
puslu havada tan ağarırken,
yaşam tenindeki nem gibi
ya da güneş gibi
bir var olan, bir yok olan.
Renksiz günlerin devran denizinde,
Gecesi de solgunlaşırsa şairin,
Renkli tabiatlardayken nicedir,
Seyrelen zamanın içinde
Ölü yüzleri gördüğünde
Bilir miydi kendisi gibi sanılan gözler için
yozlaştığını, kalbinin?